വീണ്ടും മൌനത്തിന്‍റെ ഒരു ഹ്രസ്വ ഇടവേള.
“എന്ത് ഭംഗിയാണ് നിന്‍റെ തലമുടിയ്ക്ക്,” അയാളുടെ പൊള്ളിക്കുന്ന ശബ്ദം അവളുടെ സിരകളിലേക്ക് ലഹരിയായി ഒഴുകിവന്നു. കവകള്‍ ഒന്നുകൂടി വിടര്‍ത്തിയകത്തി മൂന്ന് വിരലുകള്‍ക്ക് സുഗമമായി കയറിപ്പോകാന്‍ വഴിയൊരുക്കി. “ചിത്രകാരനായിരുന്നെങ്കില്‍ ആ കണ്ണുകള്‍ ഞാന്‍ കാന്‍വാസ്സില്‍ പകര്‍ത്തുമായിരുന്നു. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എനിക്ക് നോട്ടം മതിയാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നെ അശ്വതിയുടെ ആ ചുവന്ന ചുണ്ടുകള്‍. ലിപ്സ്റ്റിക്കൊന്നുമിടാതെ എങ്ങനെയാണ് ആ ചുണ്ടുകള്‍ അത്ര ചുവന്നിരിക്കുന്നത്?”
“ഞാന്‍ സിഗരെറ്റ്‌ വലിക്കാറില്ല,” അവള്‍ ചിരിച്ചു.
“ആണോ? ഞാന്‍ കരുതി ചെയിന്‍ സ്മോക്കറായിരിക്കുമെന്ന്‍.”
“ഛീ, അയ്യേ, എനിക്കതിന്‍റെ മണമടിച്ചാല്‍ ചര്‍ദ്ദില്‍ വരും.”
മൌനത്തിന്‍റെ ഒരു നിമിഷത്തെ ഇടവേള.
“അശ്വതി.”
“എന്തോ.”
“ഞാന്‍ അങ്ങനെ നോക്കിയപ്പോള്‍ ഇഷ്ടക്കേട് തോന്നിയോ?”
“ഇല്ല.”
“ഞാന്‍ കണ്ണുകളും തലമുടിയും ചുണ്ടുകളും മാത്രമല്ല നോക്കിയത്.”
അവളുടെ ഉള്ളില്‍ തീകയറി. ആ തീ വിരലുകളിലേക്ക് പടര്‍ന്നു കയറി. മദജലത്തില്‍ വിരലുകള്‍ കൂട്ടിപ്പിണയുന്ന വലിയ ശബ്ദം മുറിയില്‍ നിറഞ്ഞു. ഡോക്ക്ടര്‍ ആ ശബ്ദം കേള്‍ക്കുമോ എന്നോര്‍ത്ത് അവള്‍ ആശങ്കപ്പെട്ടില്ല.
“അശ്വതീ.”
