കരുണാകരന്: സാരിയുടുക്കാ എന്നുപറഞ്ഞാല് ഇങ്ങനെ കെട്ടിപൊതിഞ്ഞു ഉടുക്കാനല്ല. അതായത് വയറില് നിന്ന് വളരെ താഴ്ത്തി വേണം ഉടുക്കാന്. അതായത് പൊക്കിളും അരക്കെട്ടും എല്ലാം കാണണം.
ഇതുകേട്ട് ഞെട്ടുന്ന ഷൈനി: സാര് എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നേ..?
കരുണാകരന്: ഞാന് പറഞ്ഞല്ലോ ഷൈനി. മാനേജ്മെന്റ് തീരുമാനം. അനുസരിക്കാം അനുസരിക്കാതിരിക്കാം. അത് ഷൈനിയുടെ ഇഷ്ടം. ഞാന് പറയുന്നുവെന്ന് മാത്രം.
എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ആലോചിക്കുന്ന ഷൈനിയോട്
കരുണാകരന്: പിന്നെ ഒരു കാര്യം. മാനേജ്മെന്റ് തീരുമാനം അനുസരിക്കാണെങ്കില് അഞ്ച് പൈസ ഇവിടെ തരേണ്ട. ജീവിതകാലം മുഴുവന് ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യാം. അങ്ങനെയെ ഗിരിജയും ഹേമയും ലേഖയും ജോലി ചെയ്യുന്നത്. അവരെ താന് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലേ…?
ഷൈനി ഒന്നാലോചിച്ചു. ശരിയാണ്. ഹേമടീച്ചറും ഗിരിജ ടീച്ചറും ലേഖ ടീച്ചറുമൊക്കെ സാരി വയറിന് എത്രയോ താഴെയാണ് ഉടുത്തിരിക്കുന്നത്. പോരാത്തതിന് കല്ല്യാണിയും.
കരുണാകരന്: എന്ത് പറയുന്നു ഷൈനി…?
ഞെട്ടലോടെ കരുണാകരനെ നോക്കുന്ന ഷൈനിയോട്
കരുണാകരന്: വേണ്ടെങ്കില് വേണ്ട. തറവാട്ടില് പിറന്ന് പെണ്കുട്ടികള്ക്ക് ഇങ്ങനെത്തെ രീതിയില് പൊരുത്തപെടാന് ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും. ഓക്കെ ഷൈനി. താന് തന്ന പണം തിരിച്ചു തരാം
ഞെട്ടലോടെ ഷൈനി: മാഷേ അങ്ങനെയുടുത്താല് പുറത്ത് നിന്ന് വല്ലവരും കണ്ടാല് എന്ത് വിചാരിക്കും.
കരുണാകരന്: ഇവിടെയുള്ള കുട്ടികള് അഞ്ച് മുതല് ഒമ്പത് വയസുവരെയുള്ളവരാ. പിന്നെ ഞാനും അബൂബക്കര് ഹാജിയും സ്കൂള് മാനേജര് മുസ്തഫയുമാണ്.
ഷൈനി: പുറമെ നിന്ന് വല്ലവരും കണ്ടാല്
കരുണാകരന്: നമ്മുടെ വയറ് മറ്റുള്ളവര് കാണുന്നതില് എന്താ ഇത്ര ഉള്ളത്. ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കില് ടീച്ചറ് വീട്ടില് നിന്ന് വരുമ്പോള് തന്നെ ഇങ്ങനെയുടുക്കേണ്ട. ഓഫീസ് മുറിയില് ചെന്നുടുക്കാലോ. അല്ലെങ്കില് ദേ (എന്നു പറഞ്ഞു തന്റെ ഓഫീസ് മുറിയുടെ ഇടത്തേ ഭാഗത്ത് ചൂണ്ടികൊണ്ട്) ആ മുറിയില് ചെന്ന് ഉടുക്കാം. എന്താ സമ്മതമാണോ..?
ഒന്നാലോചിച്ചുകൊണ്ട് ഷൈനി: ഞാന് ഈ ചെയ്യുന്നത് ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാല്
ഇതുകേട്ട് വായയില് അവശേഷിക്കുന്ന പല്ലുമായി പൊട്ടി ചിരിക്കുന്ന കരുണാകരന് മാഷ്. ഇതുകേട്ട് ചമ്മലോടെ
ഷൈനി: എനിക്ക് സമ്മതമാണ്.
ചിരിനിര്ത്തി കരുണാകരന്: ഉം. അങ്ങനെയെങ്കില് ഷൈനി ആ മുറിയില് പോയി സാരി അഴിച്ച് പറഞ്ഞ പോലെ ഉടുത്തോളൂ.
ഇതുകേട്ട് കസേരയില്നിന്ന് എഴുന്നേല്ക്കുന്ന ഷൈനിയോട് കരുണാകരന്: ഷൈനി ഷെഡ്ഡി ഉടുക്കാറില്ലേ…?
