ബാലാജി : “എന്താ റോഷാ നാട്ടിൽ പരിപാടി…?”
റോഷൻ : “ഒന്നുമില്ല അണ്ണാ… ഇവിടത്തെ തിരുവിഴയാണ്.”
ബാലാജി : “പ്രമാദം…”
റോഷൻ : “അക്കയും കുട്ടികളും ഒക്കെ എന്തു പറയുന്നു…?”
ബാലാജി : “എല്ലാവർക്കും സുഖമാണ് റോഷാ…”
കുറച്ചു സമയം അവർ ഫോണിലൂടെ കുശലം പറഞ്ഞു. ബാലാജി അവന്റെ നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങൾ ഒക്കെ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു.
റോഷൻ : “അപ്പുറം അണ്ണാ… എനിക്കൊരു കാര്യം അറിയാനുണ്ടായിരുന്നു…?”
ബാലാജി : “പറ റോഷാ…”
അവൻ കാര്യം പറയുന്ന സമയം റോഷനറിയാതെ, ഒരാൾ അവനരികിലേക്ക് നടന്നടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
ബാലാജി : “അപ്പോ ശരി റോഷാ… നീ ചോദിച്ചത് ഞാൻ പസ്സങ്ക കിട്ടെ ഒന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് മറുപടി പറയാം.”
റോഷൻ : “ ഓകേ അണ്ണാ…”
റോഷൻ കോൾ കട്ടാക്കിയ ഉടൻ പിന്നിൽ നിന്നും ആ വ്യക്തി വിളിച്ചു, “റോഷാ…”
അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി… ആദ്യ നോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, അവളൊന്ന് ചിരിച്ചതും, കവിളിലെ വിടർന്ന മറുക് കണ്ട്, അവന് ആളെ പിടികിട്ടി; ശരണ്യ….
അവൻ ശരണ്യയെ ഒന്നടിമുടി നോക്കി. അവൾ ആകെ മാറിയിട്ടുണ്ട്… പണ്ടത്തെ പഴംപൊരി പോലെ മെലിഞ്ഞ സുന്ദരിയിൽ നിന്നും ആലുവ പോലെ തുടുത്ത സുന്ദരിയിലേക്ക് അവൾ വികാസം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു… നേഴ്സിന്റെ ആ നീല യൂണിഫോം വേഷത്തിൽ അവളുടെ മാറിന്റെയും പിന്നാമ്പുറത്തിന്റേയും മുഴുപ്പ് എന്തോ ഏക്ട്രാ ഫിറ്റിംഗ്സ് വച്ചത് കണക്ക് അല്പം തള്ളിനിൽക്കുന്നു… ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും പണ്ട് അവളുടെ പ്രധാന ആകർഷണ കേന്ദ്രമായിരുന്ന വലത് കവിളിലെ ആ കാക്കപ്പുള്ളി ഇന്നും അതേ പ്രഭയോടെ അവളുടെ ചന്തം കൂട്ടുന്നുണ്ട്…
“നീയെന്താ ഇവിടെ…?”, കണ്ട ആശ്ചര്യത്തിൽ അവൻ ചോദിച്ചു.
“നല്ല ചോദ്യം… ഞാൻ ഇവിടെയല്ലേ വർക്ക് ചെയ്യുന്നേ….”, അവൾ കളിയാക്കി മറുപടി നൽകി.
റോഷൻ ചമ്മിയ മട്ടിൽ ചിരിച്ചു… കൂടെ അവളും…
ശരണ്യ : “നീയെന്താ ഇവിടെ…?”
റോഷൻ : “നമ്മടെ അച്ചുവിനെ അറിയില്ലേ.. വിമലിന്റേം എന്റേം ഫ്രണ്ട്… HMC ലു പഠിച്ചത്..”
