ഞാൻ: എങ്കിലും നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഒഴിഞ്ഞു മറാമായിരുന്നില്ലേ??
മനസ്സാക്ഷി: ആവാമായിരുന്നു,, പക്ഷെ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല,, നമുക്ക് ഒരു ജീവിതമല്ലേ ഉള്ളൂ,, എല്ലാ ആശകളും നിറവേറ്റാനും, ആസ്വദിക്കാനും,,
ആ ഉത്തരത്തിനു മുമ്പിൽ ഞാൻ മറുചോദ്യങ്ങളില്ലാതെ പകച്ചു നിന്നു!! അവൾ ആ പറഞ്ഞതു സത്യമല്ലേ?? നമുക്ക് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും തീർക്കാനായിട്ടു ജീവിതം ഒന്നല്ലേ ഉള്ളൂ,,
എങ്കിലും,ബാത്‌റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങുന്ന സമയത്തു, ഞാൻ മറിച്ചാണ് തീരുമാനമെടുത്തത്, എനിക്ക് എന്റ്റെ ഭർത്താവുമൊത്തുള്ള സമാധാനമുള്ള ജീവിതം തന്നെ മതി,, നമുക്ക് ജീവിതത്തിൽ അങ്ങനെ പലതരം ആഗ്രഹങ്ങളും ഉണ്ടാകും, എന്ന് വെച്ച് ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം നടത്തണമെന്നില്ലല്ലോ,, ഒപ്പം എന്റ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ഉൾവിളിയും വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു
“ചിത്രേ,, നിനക്ക് തുടർന്നും അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ, നീ എത്രയും പെട്ടെന്ന് നിൻറ്റെ ഭർത്താവിനെയും കൂട്ടി ഇവിടെ നിന്നും മടങ്ങിപ്പോകണം, അല്ലാത്ത പക്ഷം ഇത് നിൻറ്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു ദിവസമായി മാറും (ഉറപ്പ്)”
ആ ഉൾവിളിയും കൂടി കേട്ടപ്പോൾ എന്നിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ധൈര്യവും കൂടെ ചോർന്നു പോയി (ഇങ്ങനെയുള്ള ഉൾവിളികൾ എന്റ്റെ ജീവിതത്തിൽ കൂടുതലും തെറ്റാറില്ല)
ബാത്‌റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തു വന്ന ഞാൻ ആദ്യം തിരഞ്ഞത് എന്റ്റെ ഭർത്താവിനെ തന്നെയായിരുന്നു,നോക്കുമ്പോൾ മഹി അവിടെ കൂട്ടുകാരുമൊത്തു സെൻറ്റർ ഹാളിൻറ്റെ ഒരു കോണിൽ വെച്ച് മദ്യപിക്കയായിരുന്നു.
ഞാൻ നേരെ ചെന്ന് മാഹിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കുറച്ചു ആളൊഴിഞ്ഞ ഭാഗത്തേക്ക് മാറി നിന്നു,,
മഹി: ഹ്മ്മ്,, എന്ത് പറ്റിയെടീ,, (ചിത്രയുടെ പരിബ്രഹ്മം നിറഞ്ഞ മുഖം കണ്ടു ചോദിച്ചു)
ചിത്ര: നിങ്ങൾ ഇത് എവിടായിരുന്നു മനുഷ്യാ,, ഞാൻ എത്ര നേരമായി നിങ്ങളെ തിരയുന്നു,,,
മഹി: ദേ,, ഞാൻ ഇവിടൊക്കെ തന്നെയുണ്ട്,, കണ്ടില്ലേ,, കുറച്ചു പഴയ സുഹൃത്തുക്കളുമായി ആഘോഷിക്കുന്നു,,, ഞാൻ കരുതി നീയും ഇവിടുത്തെ പെണ്ണുങ്ങളൊപ്പം കൂടി കല്യാണം ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടാവുമെന്ന,, അതാ ഞാൻ നിന്നെ തിരയാതിരുന്നെ,,
ഹ്മ്മ്,,, ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ട്!! പക്ഷെ ഞാനല്ല, നിങ്ങടെ അയ്യർ സാറും അയാളുടെ കൂട്ടുകാരും ചേർന്നു നിങ്ങടെ ഭാര്യയെ ശരിക്കും ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ട്,, (ചിത്ര കലിപ്പോടെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു)
ചിത്ര: ആ,, പിന്നെ മഹീ,, നമ്മൾ എപ്പോഴാ ഇവിടുന്ന് പോകുന്നെ,,
