വൈകുന്നേര സമയത്തെ മനോഹരമായ വെളിച്ചം… വെള്ളം കയറി ചെളിപിടിച്ച കണ്ടങ്ങൾ… അതിനോട് ചേർന്നുള്ള തോട്ടിലെ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പോത്തുക്കൾ… പക്ഷെ റോഷന് ഒന്നിലും കണ്ണുകൾ ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല… എത്ര ഒഴിവാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നോ… അത്രത്തോളം ശക്തിയിൽ അലവലാതി ശ്രുതിയുടെ വീട്ടിൽ വച്ച് കണ്ട രംഗങ്ങൾ അവന്റെ മനസിലേക്ക് തിരികെയെത്തിച്ചു…. അവന് ലോകത്തുള്ള സകലരോടും, സകലതിനോടും ദേഷ്യം തോന്നി…
“കഴിഞ്ഞില്ലേ…?”, മുകളിൽ ചാമ്പക്ക പറിക്കുന്ന ശരണ്യയോടായി അവനല്പം ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു…
“ദേ … അതും കൂടി”, കയ്യെത്തുന്നിടത്ത് നിന്നും ഒരു കുല കൂടി പറിച്ചു കിറ്റിലേക്കിട്ടുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു…
റോഷൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കി… ഇപ്പോൾ കാലുകൾ അകന്ന്, ആ പാവാടക്കുള്ളിലൂടെ, പച്ചപ്പിൽ പൊതിഞ്ഞ പൂങ്കവാടം അവൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു… അവനറിയാതെ അവന്റെ കുട്ടൻ ഒന്ന് തലപൊക്കി….
പെട്ടന്ന്… ശരണ്യ കൈ കൊണ്ട് വീണ്ടും തന്റെ പാവാട അടക്കിപ്പിടിച്ചു… ഇത് കണ്ടതും റോഷൻ വീണ്ടും കണ്ണുകൾ മാറ്റി… നോക്കിയത് അവൾ കണ്ടുകാണുമോ…. അറിയില്ല….’, അലവലാതി സംശയിച്ചു.
“എന്തിനായിരുന്നെടാ മോങ്ങിയെ..?”, ചാമ്പക്ക നിറച്ച 50 പൈസ കിറ്റ് അവന് നേരെ നീട്ടിക്കൊണ്ട് ശരണ്യ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല… ചാമ്പക്ക നിറച്ച കിറ്റ് വാങ്ങവേ, റോഷന്റെ നോട്ടം തറഞ്ഞത് , അവന് നേരെ താഴ്ന്ന് നിൽക്കുന്ന അവളുടെ മാറിലെ ചാമ്പക്കകളിലായിരുന്നു…
“ഇനി ശ്രുതി നിന്നെ പിച്ചോ മറ്റോ ചെയ്തോ…?”, അവന്റെ ആണത്തത്തെ മൊത്തത്തിൽ അപഹസിക്കും വിധം അവൾ അടുത്ത കമന്റ് പാസ്സാക്കി…
“അവളുടെ പേര് പറയണത് ഒന്ന് നിർത്തോ…!”, അവളുടെ ചാമ്പക്കകളിൽ നിന്നും കണ്ണെടുത്ത്, റോഷൻ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്നോടെന്തിനാ ചാടി കടിക്കണേ… നിന്റെ പെണ്ണിന്റെ പേരല്ലേ… ഞാൻ പറഞ്ഞേ…!”, ശരണ്യക്ക് വിടാൻ ഉദ്ദേശം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ഞാൻ പോണ്…”, അവൻ ദേഷ്യത്തിൽ കൈ എടുത്തു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ശരണ്യ : “ഡാ പോല്ലേ… എനിക്ക് ഇറങ്ങാൻ ഉള്ളതാ… ”
അല്പം മയത്തിൽ അവളത് പറഞ്ഞത്കൊണ്ട് മാത്രം അവൻ നിന്നു… എങ്കിലും അവൻ കൈ തിരികെ പിടിച്ചില്ല…
“പ്ലീസ്… ഡാ…”, തേനൊലിക്കും വിധം അവളങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, റോഷൻ താൽപര്യമില്ലാതെയാണെങ്കിൽ കൂടി കൈ തിരികെ വച്ചു കൊടുത്തു…
