“LLB കഴിഞ്ഞ്, ജോസഫ് വക്കീലിന്റെ അസിറ്റന്റ് ആയി ജോലി നോക്കുന്ന സമയത്താണ് ഞാൻ ലാക്സൻ ചേട്ടായീനെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. അവരുടെ കമ്പനിയുടെ ലീഗൽ മാറ്റേഴ്സ് കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നത് ജോസഫ് വക്കീലായിരുന്നു. അവിടെ വച്ച് തുടങ്ങിയ സൗഹൃദം മെല്ലെ ഞങ്ങൾ പോലും അറിയാതെ ഒരു പ്രണയത്തിലേക്ക് വഴി മാറി….“, ഓർമ്മകളിലെ നല്ല നിമിഷങ്ങൾ അയവിറക്കിക്കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി സ്വയം പുഞ്ചിരിച്ചു.
റോഷനും അവളുടെ ആ പുഞ്ചിരിയിൽ പങ്ക്ച്ചേർന്നു… അവൾ തുടർന്നു…
ശ്രീലക്ഷ്മി : “ചേട്ടായീടെ അമ്മക്കും എന്നെ സ്വന്തം മോളെപ്പോലെ കാര്യമായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞങ്ങളുടെ കാര്യം വീട്ടിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ, രണ്ടു മതമായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി കല്യാണത്തിനു ഇരു വീട്ടുകാരും എതിർപ്പ് കാണിച്ചില്ല… ഒരാൾ ഒഴികെ…”
സംസാരത്തിന് ഒരു ഒരു നൈസർഗ്ഗിക ഇടവേള നൽകി, അവൾ അവിടെ കിടന്നിരുന്ന ചൂരൽ കസേരകളിൽ ഒന്നിൽ ഇരുന്നു. ഒപ്പം റോഷനോടും ഇരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
“നിക്സൻ…?”, ഇരിക്കുന്നതിനൊപ്പം, അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തിയ മൗനം റോഷൻ ഒരു ചോദ്യരൂപേണ പൂരിപ്പിച്ചു.
ശ്രീലക്ഷ്മി അതെ’യെന്ന് തലകുലുക്കി.
ശ്രീലക്ഷ്മി : “അവന്റെ എതിർപ്പ് പക്ഷെ ചേട്ടായീ കണക്കാക്കിയില്ല. ചേട്ടായീയേക്കാൾ നിക്സന് ഭയം അജ്മൽ ഇക്കയെയായിരുന്നു…
“അജ്മൽ ഇക്ക…?”, റോഷൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അവൾ ഒരിക്കൽ കൂടി ചുമരിലേക്ക് റോഷന്റെ നയനങ്ങളെ നയിച്ചു. അവിടെ ലാക്സൻ-ശ്രീലക്ഷ്മി എന്നിവർക്കൊപ്പം, അവരേക്കാൾ സന്തോഷവാനായി ചിരിക്കുന്ന, ആരോഗ്യധൃഡഗാത്രനായ, ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഫോട്ടോ അവൻ കണ്ടു. ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് സന്തോഷത്തോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട്, ശ്രീലക്ഷ്മി അയാളെക്കുറിച്ചും പറയാൻ തുടങ്ങി.
ശ്രീലക്ഷ്മി : “ അജ്മൽ ഇക്ക… ചേട്ടായീടെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരൻ.. വലം കൈ… പെങ്ങന്മാർ ഇല്ലാത്ത ഇക്കക്ക്, എന്നെ സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പിനെ പോലെ ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു… ചേട്ടായിക്ക് എന്തെങ്കിലും ഒരു ഏനക്കേട് വന്നാൽ ആദ്യം പ്രതികരിക്കുക ഇക്കയാണെന്ന് നിക്സന് നല്ലപോലെ അറിയാം… അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഉള്ളിൽ ഇഷ്ടം ഇല്ലാതിരുന്നിട്ട് കൂടി, നിക്സന് ഞങ്ങടെ മിന്നുകെട്ടിന് സഹകരിക്കേണ്ടി വന്നു…”
തന്റെ സിഗരറ്റ് പാക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു ലൈറ്റ്സ് എടുത്തുകൊണ്ട്, റോഷൻ സമ്മതം ചോദിക്കും വിധം അവളെ ഒന്ന് നോക്കി. ശ്രീലക്ഷ്മി അനുവാദം നൽകും മട്ടിൽ മൂളി.
